درمان قولنج اگر قولنج گرم است و بيمار حرارت و تب و تشنگى دارد ، آثار آن را در صورت و چشم‌ها و ادرار نيز مىتوان مشاهده كرد . اگر قولنج سرد است ، دفع بلغم همراه مدفوع و نرمى و سپيدى و تكيده شدن پوست صورت و نرمى شكم علىرغم بادكردگى از علايم آن است . پاكسازى مهمترين ركن درمان است . مسهل مربوط به نوع سوء مزاج داده شود و از حقنه استفاده گردد ، حقنه كردن لازم و بسيار خوب است حتى اگر داروهاى اسهال‌آور به خوبى كار خود را انجام دهند . شياف‌هاى مسهل در اين رابطه بسيار بهره رسانند . اگر قولنج بلغمى است ، نبايد از داروهاى مخدر استفاده كرد . آمپول‌هاى مسكن و داروهاى مخدر قوى كه اطباء طب غربى براى تسكين درد بيمار مىدهند ، چه بسا باعث مرگ او مىشود ، چرا كه ماده بيمارى را در روده‌ها پايدار و محكم مىسازد و حركت روده‌ها را كند و نفخ و باد شديد ايجاد مىنمايد . علت اينكه بيماران تحت عمل جراحى پس از به هوش آمدن دچار نفخ و باد شديد در روده‌ها مىشوند تأثير داروهاى بيهوشى است . اين بيماران پس از به هوش آمدن بايد از شربت‌ها و معجون‌هاى بادشكن مانند زيره و نبات و زنجفيل و زنيان و آويشن و امثال آن مصرف كنند . اگر قولنج صفراوى است منضج و مسهل صفرا و آلوى بخارا و ترنجبين و خاكشى و شير خشت و بنفشه و حقنه‌هاى ضد صفرا در دستور درمان قرار گيرد . بيمار قولنجى در حين درمان بايد بسيار كم بخورد و حتى اگر لازم باشد تا مدتى چيزى نخورد تا درمان‌ها مفيد واقع گردد . در قولنج بادى هم بيمار نبايد چيزى غير از دارو بخورد و با داروهايى از قبيل بسفاويج و سه پستان و تربد و هندوانه ابو جهل و انجير و شكر قرمز و تخم كرفس و تخم كتان و رازيانه و مقل و بوره و روغن كنجد و روغن زيتون و روغن حيوانى و امثال آن حقنه شود .